تبليغاتX
منو با ترانه حس كن


منو با ترانه حس كن

منو با ترانه حس كن

 (1)

 

... و در يا

نامه اي از توست

رطوبت دستاني

كه ميان

غمگيني صخره ها

               و موج هاي سمي 

                               به گل نشسته است .

(2)

به بطري هايت

كه لبريز از صداي پرندگان است

بگو كه آسمان

هنوز

آبستن كبوتريست

كه در "جلد"

            پرواز است !   

(3)

... بعد ازين

نامه هايت را

به كبوتراني ببند

كه در بالهايشان

                   مي نشينند و

در چشمانشان

                اوج مي گيرند ...  

 

نوشته شده در چهارشنبه بیست و هفتم آبان 1388ساعت 21:55 توسط عزيز عباسي | |

(۱)

 

قدم بزن همه ي كاينات را تا من

بنوش ، چشمه ي آب حيات را با من   

لبان غمزده ات يك دريچه ي بسته

و دست هيچ كسي قفل نيست ، الا من

بگوفرشته ي  زيباي من كه شيطان را

 سرشته بود خدا از ملات تو يا من ؟

میان حادثه ی درک باد مي ترسم

و دست مي برم از ترس باد در دامن  

تو از طراوت درياي سيب مي نالي

 و از حرارت خورشيد ظهر اما من _

_ درون خانه ي سردم به سوگ مي مانم

قصاص مي شوم هر  شب به جاي حوا من

 ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

(۲)

 يك سايه ي كبود ، زير چراغ برق

يك شعر ، يك سرود ، زير چراغ برق

من فكر مي كنم : حتا كلاغ هم 

صبر مرا ستود ، زير چراغ برق

تو دير مي رسي ، هر شب به هر دليل

من زود ِ زود ِ زود ، زير چراغ برق

يك دست مي نوشت : "چشم تو را فراز

پاي مرا فرود " زير چراغ برق

در سايه هاي من تشييع مي شود

آن سايه كه نبود ، زير چراغ برق

نوشته شده در پنجشنبه بیست و سوم مهر 1388ساعت 8:32 توسط عزيز عباسي | |

بند ِ كفش

ببین مث یه پر تو دست ِ بادم ، که تو باد ِ خزون تحقیر می شه                        

ببین مث یه بوته تو کویرم ، که تو اوج ِ جوونی پیر می شه

دوباره گفتی از با هم نشستن ، از احساس ِ دو تا همراه و هم درد

با این که حق به جانب میشه چشمات ، باید رو اصل ِ حرفای تو شک کرد

با این که صد دفه گفتی و گفتی ، که قلب ِ واژه رو از ریشه کندی

هنوزم خواب می بینم بعضی وقتا ، که داری بند ِ کفشاتُ می بندی

هنورزم شک دارم به این که باشی ، هنوزم با چشای باز می خوابم

تو آتیش خودم دارم می سوزم  ، واسم دنیا شده عین جهنم

نمی تونم تو رو واضح ببینم ، یا خیلی نزدیکی یا خیلی دوری

نمی دونم که بعد از این همه عمر ، به فکر موندنی یا که عبوری؟

با این که صد دفه گفتی و گفتی ، که قلب ِ واژه رو از ریشه کندی

هنوزم خواب می بینم بعضی وقتا ، که داری بند ِ کفشاتُ می بندی

نوشته شده در یکشنبه دوازدهم مهر 1388ساعت 23:19 توسط عزيز عباسي | |

با سلام خدمت عزیزان هم ترانم !

وبلاگ قبلی مو به خاطر اسم عجیب و غریبی که داشت به این تبدیل کردم ! ( می دونم وقت زیادی می بره  تا دوستان این وبو بشناسن )

 به خودم این قولو دادم که کمی جدی تر به وبلاگ نویسی بپردازم...

دوستانی که منو از نزدیک میشناسن می دونن بیشتر تمرکز من روی ترانه س ! این وبلاگ شامل ترانه ها و غزل های منه! 

-ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ-

                  اجازه بدین با یه غزل ترانه شرو کنیم که کمی رگه های طنز توش به چش می خوره :

                              

                                                                   آش نذري

 

     توو  گرماي تن  ِ دنيا ، درست بيست و سه ي مرداد

توي يك كوچه ي خلوت ، نگاهم به نگاش افتاد

    با يه كاسه آش  ِ نذري يادم رفت واسه چي اونجام

تن  ِ موهاش مي رقصيد ميون  ِ پرسه هاي باد

يخ ِ قلبم يهو وا شد ، توو يك لحظه خيال كردم

        همون كه عاشقش بودم ،  جلو چشماي من ايستاد

.

حالا بعد  ِ يه سال و نيم ، توو يه مهموني  ِ زيبا

     همه با خنده مي رقصن ، همه ميگن بهم : " داماد

 

درست بعد  ِ يكي دو ماه ،‌ بابا ميگه به مامانم

         نگا كن اين آش  ِ نذريت چه كاري دست ‌ ِ بچه ت داد ...

 

 

نوشته شده در یکشنبه بیست و نهم شهریور 1388ساعت 14:56 توسط عزيز عباسي | |

و...

              يك غزل    :

 

جنگل به لهجه ي تبري گريه مي كند

حالا به طرز ِ تازه تري گريه مي كند

ولله اگر جنازه ي سُرخ ِ درخت را

تا خانه ي خودش نبري ،‌ گريه مي كند

در مرگ ِ دسته دسته ي خورشيد زادگان

تقويم ِ هجري ِ قمري گريه مي كند

از سيب نا اميد و براي دل ِ خودش 

كرمي در انزواي سري گريه مي كند

دريا به سمت چشم ِ خدا كوچ مي كند

جنگل به لهجه ي طبري  گريه مي كند

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 

نوشته شده در یکشنبه بیست و نهم شهریور 1388ساعت 14:33 توسط عزيز عباسي | |

به زعم من اگه ترانه زندگی نباشه ولی زندگی ترانه س ...

 ( شعار نیس !!! شعرم نیس !!! )

حالا ترانه هامو ... ببخشید !!! زندگی مو به نمایش می زارم :

 

       خدا تو دلاي شكسته س

 

                   من  و  تو   خدا  رو   شناختيم   عزيز          

         مي دونيم چه قد بنده شو دوس داره

          مي دونيم كه هر كي رو بيشتر بخواد 

         زياد تر  غمو  پيش   ِ  روش  مي زاره

           كسي  مث  ِ  ما  غربتو   حس   نكرد 

         دلي  دست  ِ  دريا نداد  ،  خوب ِ من

                 نگا   كن   به   زخماي   روي    تنت          

            خدا  ما  رو خيلي مي خواد  ،  خوب من

چشاتو يه لحظه ببند و بشين ، مي دونم نگاه ِ تو خسته س

شنيدي كه مادر بزرگا ميگن : خدا تو دلاي شكسته س ؟

             اگه  رو  زمين  جا  برامون   نموند         

   زمين واسه عشق ِ من و تو كمه

               نميشه   بخندن  همه   عاشقا             

     نميشه كه خوشبخت باشن همه

              تو  هر جا كه  باشي  دلم  با  توئه         

    نبايد  به اين لحظه ها  شك  كنيم

    يه روزي تو دنيا به هم مي رسيم ...

نبايد به  كار   خدا   شك   كنيم

چشاتو يه لحظه ببند و بشين ، مي دونم نگاه ِ تو خسته س

شنيدي كه مادر بزرگا ميگن ، خدا تو دلاي شكسته س ؟

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

حرف دل شکسته ها

 

جای ما قله ی قافه  نه حصار تنگ دنیا 

این بهونه ی کمی نیس واسه پر کشیدن ما

من و تو شبیه آینه دو دل شکسته داریم

صد هزاااار راه نرفته با دو پای خسته داریم

آدما معنی عشقو توی انزوا می فهمن 

حرف دل شکسته ها رو دل شکسته ها می فهمن  

این خودش آخر عشقه که به پای هم نشستیم

واسه لمس دستای هم دست تقدیرو شکستیم

واسه هر دومون دعا کن تو که سجادت به راهه ...

دست من از آسمونی که تو میشناسی کوتاهه  

آدما معنی عشقو توی انزوا می فهمن 

حرف دل شکسته ها رو دل شکسته ها می فهمن

 

نوشته شده در شنبه بیست و هشتم شهریور 1388ساعت 15:28 توسط عزيز عباسي | |


Design By : Night Skin